GNIAZDO: "Labirynt śmierci"

Labirynt śmierci


 
Autorzy: Eric Smith, Greg Costikyan
Wydawca: Simulation Publications Inc. (1970, 1980) / Encore (wydanie PL)
Liczba graczy: 1-6
Plansza: tworzona z żetonów w trakcie rozgrywki
Akcesoria: żetony komnat labiryntu i potworów

 

    Grupa śmiałków zagłębia się w podziemne korytarze tajemniczego labiryntu. Czekają na nich ukryte skarby strzeżone przez hordy potworów. Celem wyprawy jest odnalezienie Czarnych Wrót i pokonanie strzegącego ich Bezimiennego.

    Jak przystało na konwencję fantasy drużyna składa się ze śmiałków. Każdy z graczy wybiera postać należącą do jednej z trzech ras (ludzie, elfy, krasnoludy) różniących się wartościami cech siły, potencjału magicznego, umiejętnościami w posługiwaniu się bronią i zdolnościami specjalnymi. I na tym kończy się niestety dobra część zabawy. Drużynę reprezentuje na planszy tylko jeden żeton. Role graczy sprowadzają się do wymigiwania własnego bohatera od wszelkich ryzykownych zadań, to jest od rozbrajania pułapek czy nacierania podczas walki w pierwszym szeregu. W trakcie gry może dojść do kłótni o kierunek ruchu, kiedy jedni uczestnicy będą chcieli powrócić do siedziby wyjątkowo wrednego potwora po cenny skarb, a inni zaczną wycofywać się do wyjścia aby odzyskać siły.

    Dlatego "Labirynt Śmierci" zainteresuje raczej pojedynczego gracza, który w samotnej rozgrywce prowadzi drużynę złożoną z sześciu śmiałków.

    Jak wspomniano wcześniej celem wyprawy są Czarne Wrota ukryte na jednym z trzech poziomów podziemnego labiryntu. Plansza powstaje w trakcie rozgrywki z dobieranych losowo segmentów. Każda rozgrywka zapewnia zatem inny rozkład komnat. Nie trzeba zwiedzać wszystkich zakamarków labiryntu - czasami Czarne Wrota pojawiają się stosunkowo wcześnie. Po wejściu do nowego pomieszczenia grupa musi wpierw zmierzyć się z ewentualnymi pułapkami. Następnie mogą ją zaatakować potwory. Instrukcja wymienia dwadzieścia różnych przeciwników znanych z kart powieści fantasy, takich jak harpia, demon, troll, upiór czy ork. Niektórzy przeciwnicy posługują się bronią, rzucają czary, bądź posiadają inne specjalne zdolności.

    Na poziomach położonych głębiej pod ziemią potwory są silniejsze i atakują w liczniejszych grupach. Zwycięska walka pozwala zgarnąć łup w postaci złota lub kosztowności (co na jedno wychodzi) albo magicznych przedmiotów. Złoto przydaje się przy wykupie, kiedy drużyna zamiast walczyć próbuje przekupić przeciwnika. Magiczne przedmioty ułatwiają przeżycie wśród niespodzianek labiryntu. Pułapki, potwory i premia za ich pokonanie ustalane są losowo, przy czym silniejsi przeciwnicy strzegą na ogół większego skarbu.

    Podczas walki najważniejszy jest szyk bojowy. W korytarzach labiryntu mieszczą się trzy postacie ustawione w jednym rzędzie. Bohaterowie stojący na czele grupy walczą wręcz, reszta wykorzystuje czary lub strzela z łuków. Zachowanie potworów podczas starcia określa seria zasad przytoczonych w instrukcji, trudno zatem spodziewać się jakieś wyrafinowanej strategii. Najtrudniejsza walka czeka drużynę przy rozprawie z Czarnymi Wrotami. Chroni je oddział demonów (od trzech do ośmiu) oraz Bezimienny - najsilniejszy przeciwnik w labiryncie. Zwycięstwo w tym pojedynku kończy grę.

    Żeby szczęśliwie dobrnąć do celu w drużynie musi się znaleźć przynajmniej jeden człowiek. Tylko ludzie potrafią zniszczyć ostatecznie Czarne Wrota. Krasnoludy przydają się podczas rozbrajania pułapek, a Elfy przy negocjacjach z potworami, kiedy to drużyna próbuje uniknąć walki. Ponadto kombinacja szermierzy z magami i łucznikami zwiększa szanse na przetrwanie pojedynków.

    Niestety, opis zgłębiania tajemnic labiryntu wygląda ładnie w instrukcji, natomiast pomysł zupełnie nie sprawdza się nad planszą. Zabawa dla jednego gracza jest zwyczajnie nużąca. Decyzje podejmowane przez gracza sprowadzają się do ustawieniu walczących bohaterów w odpowiednim szyku. Reszta zależy od rzutu kostką. Kiepskie wyniki szybko - zbyt szybko - osłabią drużynę serią pułapek albo pechowych spotkań.

    W labiryncie jest bardzo mało okazji do wyleczenia ran. Osłabiona drużyna musi wycofać się z wyprawy. I co dalej? Ano, każde zejście pod ziemię traktowane jest jako osobna przygoda, epizod. Do odkrytych komnat, korytarzy i potworów można wrócić. W międzyczasie, na powierzchni, grupa liże rany, a zdobyte doświadczenie procentuje poprawieniem cech, umiejętności oraz biegłości w posługiwaniu się bronią. Przypomina to mechanizm ZAPISZ - ZAŁADUJ z gier komputerowych. Wystarczy co drugi lub trzeci pojedynek wyjść z labiryntu, odbudować nadwątlone siły i powrócić do poszukiwań Czarnych Wrót.

    Podobny mechanizm działa w większości fabularnych gier komputerowych. Tyle, że na ekranie komputera jest zdecydowanie zabawniej. Nad planszą gracz musi sam losować pułapki, potwory, ich cechy i liczebność, wreszcie rodzaj skarbu. Wszystkiego razem kilkanaście rzutów kością podczas jednej rundy! Zdecydowanie lepiej sprawdza się w tej roli komputer, który w dodatku losuje z bardziej rozbudowanej kombinacji elementów, czyli zapewnia większą różnorodność. "Labirynt śmierci" w wersji planszowej jest jakby próbą zastąpienia gry wideo. Alternatywa była może dobra na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku, kiedy w Polsce królował COMMODORE wespół z ATARI. Z późniejszej perspektywy gra nadaje się do kosza.




Przejdź do strony głównej GNIAZDA.

Przejdź do listy wszystkich opisanych gier.